Verhalen uit de lucht

Bouwkranen horen in de skyline. Zij verbeelden de vooruitgang van een stad en zonder deze tijdelijke stalen torens met kabels en katrollen staat een stad stil in haar ontwikkeling.

De kraanmachinist heeft een bevoorrechte positie, hij heeft een eigen toren met een eigen cabine hoog boven de hectiek van de stad. Sierlijk zwenkt hij de giek over de bouwconstructie, de kantrol rolt secuur horizontaal heen en weer over de horizontale mast en met uiterste precisie wordt verticaal de haak aan de lier op de juiste plek gebracht. Als kleine jongen was een bouwkraan het pronkstuk uit je speelgoedcollectie en deze handelingen kon je al op zeer vroege leeftijd praktiseren. Het is maar een beperkte groep jongens die op latere leeftijd met ‘the real stuff’ kan werken.

Bij mijn weten is er maar één kraanmachinist waar wij iets meer van weten. Leendert Huijzer alias Lee Towers werd door Willem Duys bij zijn eerste optreden gepresenteerd als de zingende kraanmachinist. Lee heeft in ieder geval hoog in de lucht inspiratie opgedaan voor zijn naam en liedjes. Maar over het algemeen zijn kraanmachinisten anonieme mannen die wij vanaf de grond amper kunnen zien, maar zij ons des te beter. Hoog en alleen boven de stad en zonder geluiden moet een goede plek voor contemplatie zijn. De korte documentaire City of Cranes van Eva Webber laat goed zien wat het gilde van kraandrijvers bezig houdt tijdens hun werk.

Moderne torenkranen kunnen tegenwoordig ook vanaf de grond worden bediend. De machinist staat met een kastje argeloos de kraan op afstand te besturen. De kraanmachinisten zijn weer terug bij af. Het bouwmaterieel wordt weer speelgoed. De meerwaarde van het ambacht, het uitzicht en daardoor ook het inzicht, verdwijnt. Deze moderne manier van werken zou verboden moeten worden. Elke dag een klim van tientallen meters omhoog leidt tot mooie verhalen en beschouwingen over mensen.



City of Cranes (Eva Webber, 2008) was te zien op het AFFR2009.