Wereldtentoonstellingen hebben op mij een magische aantrekkingskracht. Je bezocht in het verleden de internationale expositie om de toekomst te zien. Graag had ik dan ook de betoverende kracht van het Crystal Palace in 1851 willen meemaken in Londen of de onthulling van de Eiffeltoren in 1889 in Parijs. Ook had ik graag een ritje gemaakt in eerste reuzenrad dat in 1893 in Chicago was te zien en was ik met plezier getuigen geweest van de introductie van Streamline Design in 1939 in New York. Ook de opening van het vrolijke Atomium in 1958 in Brussel moet een wonderlijke gebeurtenis zijn geweest denk ik. Over de verschillende wereldtentoonstellingen zijn talrijke sterke verhalen in omloop en legendes bekend, behalve van de edities die ik heb kunnen meemaken in Sevilla en Hannover.ver.
Sinds lange tijd vindt de Expo weer eens plaats in een land dat midden in een interessante economische, sociale, culturele en technische ontwikkeling zit. Shanghai lijkt hiervan optimaal te profiteren en transformeert haar stad in hoog tempo. De stad telt meer dan 3.000 gebouwen van boven de 100 meter en heeft sinds 1995 al een toeristisch icoon, de Oriental Pearl Tower van 468 meter hoog. Deze tv-toren met verschillende uitkijkplatforms in grote en kleine bollen trekt per jaar een paar miljoen bezoekers en is nog altijd een van de hoogste gebouwen van China en een van de grootste attracties van Shanghai. Ook werd in Shanghai in 2002 al de eerste reguliere, commerciële magneetzweeftrein in gebruik genomen. De trein ziet er van binnen en buiten uit als een ruimtevaartcapsule en er kan een topsnelheid worden gehaald van boven de 400 kilometer per uur. De Maglev-trein is (nog) niet zo populair. Dit heeft te maken dat de trein vanaf het vliegveld net niet in het centrum van de stad aankomt, maar ook omdat mensen bang zijn om te reizen in zo’n hele snelle trein die zweeft. Deze vorm van collectiefvervoer blijkt in het dagelijks gebruik nog te futuristisch. De Oriental Pearl Tower en de Maglev-trein liggen ver van het terrein van de wereldtentoonstelling, maar zouden hier niet misstaan. Deze bouwwerken zijn ruim voor de Expo gebouwd en met een andere beweegreden.
Het terrein van de wereldtentoonstelling ligt aan weerszijde van rivier de Huangpu. De Lupu Bridge verbindt ter hoogte van de Expo en op een strategische plek in de stad het oude en nieuwe stadsdeel van Shanghai. Ik was in eerste instantie in de veronderstelling dat deze stalen boogbrug, met een overspanning van 550 meter, onderdeel uitmaakte van het tentoonstellingsterrein. Zeker als je de brug ’s avonds verlicht ziet en weet dat over de stalen boog van 100 meter hoog een looppad is aangelegd dat toegankelijk is. Ik begon argwaan te krijgen toen ik vanaf het terrein van de Expo zag dat het brugdek op zo’n hoogte van 50 meter prominent over de paviljoens heen liep. De aanlandingen van de brug, die een totale lengte van 3.900 meter heeft, liggen ver verwijdert van de het terrein waarop de Expo plaatsvindt. Ook de Lupo Bridge is dus niet special voor de Expo gebouwd. Reeds zeven jaar voor de opening van de Expo is de brug in gebruik genomen.
De huidige Expo in Shanghai met de titel Better City, Better Life suggereert een toekomst perspectief voor de stad. Dit is een illusie. In geen enkel paviljoen wordt dit waargemaakt. Bij de meeste landenpaviljoens worden ongegeneerd alle clichés uit de kast gehaald om het toerisme te bevorderen en bij de themapaviljoens zijn de presentatie spectaculair, maar inhoudelijk zijn deze grote tentoonstellingen teleurstellend. Volgens een recent onderzoek is Shanghai de meest sexy stad van China . Dit vanwege de moderne stedelijke kenmerken, economische energie, iconische architectuur en romantische bezienswaardigheden. Een van deze romantische bezienswaardigheden is op dit moment de wereldtentoonstelling, een relict uit de vorige twee eeuwen. Wie nu de toekomst wil zien van China en wellicht de rest van de wereld moet niet de wereldtentoonstelling bezoeken, maar wel Shanghai.
